CEMILE SEN: winnares Antwerpen JUNIOR JOURNALIST 2012

De Junior Journalist-wedstrijd is een initiatief van het Davidsfonds, een samenwerkingsproject dat zich inzet voor taal, cultuur en educatie. Elk schooljaar starten de voorrondes in september, waarbij van wel 200 plaatsen in heel Vlaanderen deelnemers geworven worden. De doelgroep is elke leerling van het secundair onderwijs en van het zesde leerjaar basisonderwijs.

Tevens wordt er elk jaar een THEMA gekozen waar de deelnemers rond iets mogen insturen, wat preciesmaakt niet uit: de fantasie mag de vrije loop gelaten worden. Het thema van 2012 is “media”, in het bijzonder “nieuwe media”, alles wat virtueel is dus.

Natuurlijk werd er besloten dat onze leerlingen creatief genoeg zijn om te participeren aan een dergelijke wedstrijd! Mevrouw Pypops, leerkracht Nederlands in de 1e graad van het Lucernacollege Antwerpen, heeft alle leerlingen van de 1e en 2e klassen aangemoedigd virtuele media te beschrijven en hun inzendingen aangestuurd. Begin februari kreeg ze bericht dat een leerlinge uit 2Moderne Wetenschappen, CEMILE SEN, als winnares van heel Antwerpen gekozen was door de jury van de Junior Journalist-wedstrijd.

Dinsdag 7 februari het 1e uur, tijdens een les door mevrouw Pypops, is de klas van Cemile bezocht door Bert Kwaspen, lid en vertegenwoordiger van het Davidsfonds. Hij heeft aan haar de gewonnen prijs, namelijk een mooi boekenpakket, uitgereikt, tot grote trots en plezier van de rest van de klas.

Cemile heeft een verhaal rond Facebook geschreven, dat hieronder ook te lezen is. PROFICIAT Cemile, met deze fantastische prestatie!

(verhaal van Cemile Sen)

Onbekende vriend

De schoolbel ging,ik kon eindelijk naar huis. Nog 3 maanden te gaan dan ben ik verlost van deze stomme school. Je bent je nu zeker aan het afvragen waarom ik mijn  school zo erg haat. Dan zal ik jullie mijn verhaal vertellen.

Ik ben Charlotte,ik ben 15 jaar oud.Het was 1 week voor 1 september. Ik verheugde me zo op de eerste schooldag, ik had al alles klaar staan: de kleren die ik ging dragen,de tas die ik ging meenemen zelfs de pen die ik ging gebruiken. Ik was geen meisje dat school haatte. Voor mij had school maar 1 nadeel en dat was Lorine,dat meisje heeft echt de pest aan mij, ik natuurlijk ook aan haar. We kunnen elkaar niet uitstaan. Maar daar dacht ik niet aan.

Het was 1 september ik stond al heel vroeg op.Ik maakte me klaar voor school,voor ik vertrok ging ik effe op Facebook. ’Morgen school L’ stond er op alle statussen. Voor de rest waren er geen meldingen of berichten. Het was al 7u 40, ik moest vertrekken.

Daar zat ik dan in 3 wetenschappen. Ik had een brede glimlach op mijn gezicht,maar dat veranderde opeens. Lorine kwam langs, haar veters van haar nieuwe,heel dure schoenen waren los. Per ongeluk stapte ik er op, geen minuut later lag ze op de grond. Heel de klas lachte behalve ik, want ik wist dat Lorine wraak zou nemen ook al was het een ongeluk. Ze stond weer op en deed alsof er niks was gebeurd. Ze stond naast me en fluisterde zachtjes : “Daar ga je spijt van krijgen.” Meteen daarna vertrok ze en nam haar plaats in de klas.

De eerste schooldag zat erop. Toen ik thuis kwam, zat ik direct achter mijn laptop. Ik logde in op Facebook en zag dat ik 1 vriendschapsverzoek had. Hat was een jongen, iemand die ik niet kende. We hadden wel gemeenschappelijke vrienden van school. Ik accepteerde het verzoek ook al kende ik hem niet. Het was zeker wel iemand van school. Nog geen minuut later kreeg ik een bericht van hem. Hij zei: “Hallo hoe gaat het?” Ik antwoorde: “Goed en met jou?” Hij zei: “Ook goed.”

En zo ging ons gesprek verder,hij antwoordde altijd  heel lief. Een week later besloot ik om naar zijn foto’s te kijken, hij was eigenlijk best knap. Een maand later werd ik stapelverliefd op hem. Ik hoopte hij ook op mij. Ik vertelde niemand over hem, alleen mijn beste vriendin wist het.

Gedurende die hele maand nam Lorine noch steeds geen wraak. Ze was zeker vergeten dan ik haar liet vallen. De school was uit en ik wou zo snel mogelijk op Facebook gaan om te kijken of hij online was .Ik logde in en zag dat hij er was. Hij begon het gesprek,maar niet met een hello of hey maar hij begon met: “Wil je is een keertje afspreken?” Ik antwoorde meteen :”Ja.” Hij antwoorde terug : “Ok, morgen om 16u bij het park in Middelheim.” “Ok,” stuurde ik.En hij logde weer uit. Ik was zo blij,nu kon ik hem in het echt zien.

De volgende dag maakte ik me klaar om naar het park te gaan. Ik deed een schattige outfit aan ,een beetje mascara en een lichte parfum op. Ik kwam aan bij de afgesproken plek. Hij was er nog niet. Na 7min. wachten zag ik dat de leerlingen van mijn klas te voorschijn kwamen. Ze lachten zich allemaal een breuk. Als laatste kwam Lorine met een grijns op haar gezicht.Ze zei: “Ik zei toch dat je er spijt van zou krijgen.”

Met tranen in mijn ogen liep ik naar huis. Ik was nog nooit zo vernederd geweest. Al die tijd was het Lorine die met me praatte op Facebook. Eenmaal thuis  verwijderde ik mijn Facebook en ik zal het nooit meer open doen.

Volgend jaar verander ik van school, dan neem ik een nieuwe start. Daarom wil ik zo graag weg van deze school. O,en nog een klein advies. Voeg nooit mensen toe die je niet kent, je weet maar nooit wat er kan gebeuren.